Oaza Iwed

Polecam gorąco album "Shuruvath" ("Początek") fenomenalnego debiutanta Michała Rudasia, który łączy wschód z zachodem tworząc oryginalną kompozycję utworów i melodii dedykowanych jego ukochanym Indiom.

podpowiedź: to nie Paryż

Moją dwumiesięczną nieobecność na blogu przerywam notką protestującą w kierunku sieci kablowej UPC. Bez żadnej informacji z ich strony zostałam pozbawiona stacji Planete, dla której w głównej mierze, posiadam telewizję. Ponieważ nie mam czasu, ani siły, na bawienie się w jakiekolwiek listy protestacyjne, czy też wypowiadanie umowy z powodu zmiany programowej, ograniczam się do wyrażenia mojego rozczarowania. Jak widać sieci kablowe przyjęły już strategię wycofywania analogowej telewizji na rzecz cyfrowej. Szkoda tylko, że wbrew swoim klientom, którym na prawdę nie potrzebne do szczęścia są formaty 16\9,  cyfrowa jakość obrazu hd itp. Z czasem rynek wymusi na mnie zakup nowego tv, chociaż obecny z 1996r. ma się b. dobrze. Ktoś powie, że to nieuchronny proces, w końcu mamy już XIX wiek. Moim zdaniem to sztandarowy przykład konsumpcjonizmu, którego ofiarami jesteśmy wszyscy w mniejszym lub większym stopniu. Dopóki moja 2 połowa nie przyniesie do domu plazmy lub innego LSD (nie mylić z pewnym proszkiem) nie będę więcej prostestować. Ale Planete mi szkoda..

Niestety, ale od jakiegoś czasu moje wpisy na bloga wyraźnie się skurczyły, nad czym ubolewam.  Muszę przyznać, że mam trudności w zmobilizowaniu się, by obejrzeć jakiś film, a w kolejce czeka sporo tytułów. Mojemu niezbyt licznemu, ale wiernemu gronu odbiorców, obiecuję poprawę.

Tymczasem zapraszam na drugą odsłonę fotek z Torunia pt. "Osoby"

Po deszczu

W labiryncie

Podejrzane sprawy

Spacerkiem po mieście

Zagraj to jeszcze raz...

Okno na świat

W pierwszym tygodniu maja wybrałam się na całodniową wycieczkę do Torunia. Muszę przyznać, że ojczyzna pierników mnie zachwyciła, mimo mało sprzyjającej aury. Polecam weekendowy wypad do miasta Kopernika zwłaszcza, że to właśnie tam pierniki smakują najbardziej.

Dziś pierwsza odsłona Torunia - kamienice

Kolory jak w Toskanii, tylko pogoda inna :)

Tylko tyle zostało z balkonu, teraz zamieszkuje go nowy lokator..

Toruń zaskakuje na każdym kroku, piękne odnowione budynki kontrastują z podupadłymi kamieniczkami, czekającymi na odkrycie.

Zapomniane, zaniedbane, ale ma swój urok..

Godzię przed wyjazdem z Torunia zawitało słońce. To była piękna godzina, wyjeżdzając żagnał mnie powtórnie deszcz..

Prawie jak w Paryżu

6. Międzynarodowy Festiwal Filmów Dokumentalnych Planete Doc Review trwa ! Pierwszy raz mam okazję uczestniczyć w jego organizacji, co jest ciekawym doświadczeniem oraz okazją do zobaczenia, czasem nawet z bardzo bliska, wielu wybitnych twórców i ich dzieł. Dla miłośników Iranu polecam cykl filmów na ten temat (część z nich będzie jeszcze można zobaczyć w sobotę (16.05) i niedzielę (17.05), m.in. Cyjan, Kino Azadi, Ostatnia przymiarka, Spóźniona wolność, Torgheh, Z bożą pomocą, Za moimi plecami. 

Oto streszczenia wybranych filmów o tematyce irańskiej.

Listy do prezydenta (Letters to the President)  

Nie było łatwo o sukces tam, gdzie nawet Oliver Stone poniósł porażkę w starciu z biurokracją, niemniej jednak Petr Lom dzięki swojej wytrwałości, uporowi i sprytowi zrealizował film o irańskim prezydencie Mahmudzie Ahmadineżadzie. Obraz przedstawia kilka ukradkowych spojrzeń na kraj pilnie strzeżony przed zagranicznymi dziennikarzami i filmowcami. Zobaczymy m.in. sceny z kilkudniowej podróży populistycznego przywódcy po prowincji, gdzie rozradowane tłumy witają go z wielkim entuzjazmem. Ci, którzy zarzucają reżyserowi pochwałę reżimu, nie oglądali filmu uważnie. Najwyraźniej umknęła im panująca wokół atmosfera nieufności i podejrzeń oraz wielokrotne sygnały, że reżyser nie do końca może pokazać to, co by chciał, gdyż władza depcze mu po piętach. Zatem prawdę możemy dostrzec na drugim planie, przede wszystkim w listach pisanych do prezydenta. Leitmotivem filmu są właśnie pełne nadziei listy, które aż 10 milionów Irańczyków wysyła bezpośrednio do Mahmuda Ahmadineżada, licząc na pomoc w rozwiązaniu własnych problemów.
A jakie są to prośby? O pożyczkę na zakup owiec, na utrzymanie rodziny, na pielgrzymkę, a nawet na kupno truskawek. O pomoc w chorobie, biedzie i głodzie. W końcu podstawą islamu jest jałmużna, obywatele wierzą więc, że wódz im pomoże. W odpowiedzi sługa narodu osobiście odwiedza wioski, poklepuje mieszkańców po plecach, stwarza wrażenie bliskości. Tylko czy błagania zawarte w listach zostaną wysłuchane? Niektórzy są bardziej sceptyczni i nigdy nie przyszło im do głowy, żeby prezydenta o cokolwiek prosić. A gdyby jednak do niego napisali, co zawarliby w liście? Dowiemy się tego z rozmów z zamożniejszymi mieszkańcami Teheranu, którzy nie mogą się doczekać, aż ich podróżujący Marco Polo zajmie się wreszcie skutecznymi działaniami.
Bo chociaż ku zadowoleniu prezydenta Iranu film początkowo miał nosić tytuł Demokracja w działaniu, to w efekcie dokument ujawnia całkowity brak sensownych działań zmierzających do rozwiązania problemów narodu. Wbrew oczekiwaniom władz na podstawie wywiadów z Irańczykami rysuje się obraz kraju szarpanego biedą, o szalejącej inflacji, ograniczonej wolności, pełnego problemów, jakie rodzi islam, którego tożsamość buduje się na pojęciu ofiary i wrogości do innych narodów. Powstał zatem obraz niekoniecznie taki, jakiego prezydent oczekiwał.

Mój irański raj (My Iranian Paradise)

Wczoraj na własne oczy postanowiłam przekonać się jak wyglądają postępy w budowie nowego stadionu Legii. Na razie przypomina to wielki plac budowy niż stadion, ale i tak jestem zachwycona tym, co zobaczyłam. Zakończenie prac planowane jest na 2011 rok. Oczami wyobraźni widzę już te wypełnione po brzegi trybuny i wspaniały doping publiczności.

Mam nadzieję, że te niezapomniane chwile, w których każdy mecz był dla kibiców Legii okazją do hucznego świętowania szybko powrócą.  Nie mogę powstrzymać wzruszenia na samo wspomnienie o czasach, kiedy nie istniało dla mnie nic ważniejszego od Legii i jej kibiców. Chociaż od mojego pierwszego meczu w 1997 roku wiele się zmieniło, a dawne priorytety zweryfikowało życie, to na zawsze pozostanie sentyment do tego miejsca i tych ludzi. 

Bez Ciebie Legio moje życie byłoby znacznie uboższe i z pewnością potoczyłoby się zupełnie inaczej.  I zrobiło się sentymentalnie..

tą panoramę każdy kibic Legii znać powinien

widok od strony kanałku (widoczny tył dawnej odkrytej)

tak ma być za dwa lata

pozostałości po starych basenach, a w tle szkielet trybun i tymczasowe oświetlenie

niedawno było tu wejście na trybunę odkrytą

stadion od strony Łazienkowskiej

W dniach 28.04 - 2.05 w kinie Muranów w Warszawie odbędzie się 6 Międzynarodowy Festiwal Filmowy o tematyce żydowskiej i pokrewnej. Z bogatego repertuaru najciekawiej (moja subiektywna ocena) zapowiadają się zwłaszcza 4 filmy.

1. Jerozolima. The East Side Story

Ostatnim zwrotem historii jest izraelska okupacja. W 1948 roku Izraelczycy opanowali zachodnią część miasta; w 1967 roku pod ich władzę dostała się część wschodnia. Od tamtej pory Izrael prowadzi politykę judaizacji miasta, próbując osiągnąć „żydowską dominację demograficzną”. Częścią tej polityki są próby usunięcia z Jerozolimy palestyńskich muzułmanów i chrześcijan, zaprzeczanie ich obecności, historii i związków z tą ziemią. Ten film dokumentalny zabiera nas w podróż demaskującą dążenie Izraela do przejęcia wyłącznej władzy nad miastem i jego mieszkańcami. Podejmuje też temat przyszłości metropolii: Jerozolima jest kluczem do osiągnięcia pokoju, bez Jerozolimy nie będzie pokoju dla nikogo. Film zawiera wywiady z palestyńskimi i izraelskimi przywódcami, działaczami na rzecz praw człowieka i analitykami życia politycznego.

2. Palestyński niewolnik mojego ojca

„Palestyński niewolnik mojego ojca” to bardzo osobisty i prywatny dokument o tym, jak konflikt izraelsko-palestyński wkracza w prozaiczne sytuacje codziennego życia. Młody żydowski filmowiec, Nataniel, zamieszkał na rok u ojca w Jerozolimie, by studiować sztukę filmową na Uniwersytecie Hebrajskim. Jego ojciec jest izraelskim profesorem nauk politycznych i weteranem działań na rzecz pokoju. W czasie pobytu u niego Nataniel poznaje Morada, młodego robotnika z Zachodniego Brzegu, który nielegalnie pracuje w ogrodzie ojca. Między młodzieńcami zawiązuje się przyjaźń. Młody filmowiec sprzecza się z ojcem o przeciwstawianie przezeń spraw osobistych i kwestii politycznych. Namawia go, by pomógł Moradowi. Ale sytuacja polityczna nie pozwala na wyjście z ról okupanta i okupowanego. Film pokazuje emocjonalne i moralne sedno konfliktu, zachowując bardzo osobisty i realistyczny punkt widzenia

3. Arabska królowa piękności

Streszczenie: Duah Fares, młoda Druzyjka z Galilei, jedzie do Tel Awiwu, by wziąć udział w finale „Miss Kul El-Arab”, izraelsko-arabskiego konkursu piękności. Gładko przechodzi przez etap wstępny i zmienia imię na Angelina. Jednakże marzenie nastolatki o karierze modelki zamienia się w koszmar, gdy aspiracje Angeliny, pierwszej Druzyjki odnoszącej sukcesy w świecie izraelskiej mody, zderzają się z tradycją i wartościami jej społeczności.

4. Wysiedleni

Bez swego miejsca na ziemi to opowieść o młodym pokoleniu narodu, walczącego z samym sobą. Kiedy rząd Izraela ogłosił decyzję o wycofaniu się ze Strefy Gazy, dla dwóch ratowników, 21-letniego Liora i 27-letniego Meira oznaczało to konieczność opuszczenia ich domu – „Palm Beach” w Gazie - na zawsze. Neta, 20-letni twórca filmów religijnych, rozpoczyna desperacką walkę, by przekonać Izraelczyków i cały świat, że opuszczenie Gazy jest przestępstwem przeciw Bogu. Dla młodych Izraelczyków wiosna 2005 roku zmieni znaczenie słowa dom, a dla niektórych także jego umiejscowienie

więcej dla zainteresowanych : http://www.jewishmotifs.org.pl/

wstęp wolny

Tak się jakoś niefortunnie złożyło, że w zeszłym roku zaniedbałam moje wycieczki jednośladem. Mam nadzieje to nadrobić w tym roku, a ponieważ pogoda nam się znacznie poprawiła,wyruszyłam na moją ulubioną trasę na kępę potocką.

akcesoria bez których nie ruszam się z domu

ile to lat minęło od moich pierwszych incydentów na rowerze, to tu właśnie zaliczyłam moje pierwsze rowerowe wzloty i upadki

pod ławką też ciekawie

towarzyszy miłych na rowerach nie brakuje

Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie prezentuje pierwszą w Polsce wystawę prac palestyńskiej artystki Ahlam Shibli, zatytułowaną „Wydomowienie”. Wystawa składa się z trzech serii fotograficznych „Dom Dziecka”, „Trackers” (Tropiciele) i „Dependence” (Zależność).

W swej twórczości Shibli skupia się przede wszystkim na dokumentowaniu codziennego życia Palestyńczyków pod izraelską okupacją. Odwołując się do ponad stuletniej tradycji fotografowania pejzażu palestyńskiego, Shibli unikała zazwyczaj w swych pracach przedstawiania sylwetek ludzkich, utrwalając wyłącznie ich ślady. Jej wcześniejsze cykle przedstawiały najczęściej opuszczone domostwa, niedokończone budowy, pustkowia i cmentarze. Artystka próbuje dokumentować historię, odciskającą swe piętno na palestyńskich osadach – czego przykładem są cykle „Arab-al-Sbaih” i „Goter”, zaprezentowane w 2007 na międzynarodowej wystawie documenta 12 w Kassel. Artystka koncentruje się na analizowaniu takich zjawisk jak – rozproszona tożsamość, wieloaspektowe uczucie bezdomności, nomadyzm, pamięć miejsca.

Trzy cykle pokazywane w Warszawie nie dotyczą wyłącznie tematyki palestyńskiej – artystka dokumentuje oznaki destabilizacji, nędzy i nierówności społecznej w szerszym, międzynarodowym kontekście.

Najnowszy cykl fotograficzny „Dom dziecka” z 2008 roku, który zostanie po raz pierwszy pokazany w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, został zrealizowany podczas podróży Ahlam Shibli po Polsce i jej odwiedzin w jedenastu, rozrzuconych po całym kraju domach dziecka. Podczas tych wizyt artystka nawiązała specjalną emocjonalną więź z przebywającymi w tych instytucjach dziećmi, co odzwierciedla intymny, pełen psychologicznych niuansów charakter wykonanych wówczas fotografii. Aby zeprezentować pełniejszy wgląd w twórczość Shibli prezentujemy również dwa inne cykle fotograficzne „Trackers” (Tropiciele) z 2005 roku (zdjęcia przedstawiające codzienność Beduinów, służących dobrowolnie w izraelskiej armii, zajmujących się tropieniem nielegalnego przepływu ludzi na pograniczu izraelsko-palestyńskim i izraelsko-egipskimi) i „Zależność” z 2007 roku (reportaż o życiu imigrantów w Barcelonie, zatrudnianych nielegalnie do opieki nad osobami starszymi).

Wszystkie te cykle fotograficzne dotyczą ludzi znajdujących się w „niewłaściwym”, nie swoim miejscu. Jak wskazuje neologizm użyty w tytule wystawy – wydomowienie - kwestia domu i przynależności, a raczej ich braku, jest głównym zagadnieniem eksplorowanym przez Shibli. Jej prace kierować mają zainteresowanie widza w kierunku niewidzialnych, marginalizowanych aspektów życia społecznego.

Ahlam Shibli urodziła się w 1970 roku w Palestynie, gdzie stale mieszka i pracuje, rejestrując -jak sama to określa - codzienność zrodzoną z ciągłego naruszania palestyńskiego prawa do ziemi. W ciągu ostatnich 10 lat zrealizowała następujące cykle fotograficzne: Interrupted River, Horse Race in Jericho, Wadi Saleib in Nine Volumes, Voyage in Mt. Tabor, Unrecognised, Self Portrait, Five Senses, Positioning, Goter, Catastrophe: Mt. Tabor, Berlin, Refuge in Frost, oraz Halisa, Trackers (Tropiciele), Market, Eastern LGBT, Arab al-Sbaih, The Valley, Dependence (Zależność), które prezentowane były w galeriach, muzeach i na biennale w Europie, na Bliskim Wschodzie i w Ameryce Łacińskiej.

Muzeum czynne od wtorku do niedzieli, w godzinach 12.00-20.00
wstęp bezpłatny

Tybet - część Chin? Wyznanie i kultura powodem prześladowania.

Zespół Edukacyjny Amnesty International i SKN Psychologii Międzykulturowej UW zapraszają na warsztaty: "Wolność wyznania i jej ograniczanie we współczesnych Chinach", które odbędą się 18 kwietnia 2009 w Warszawie. W ramach cyklu Prawa Człowieka Na Świecie": "Tybet - część Chin? Wyznanie i kultura powodem prześladowania, organizatorzy przedstawią sytuację w Tybecie, kładąc szczególny nacisk na kwestię wolności wyznania. Opowiedzą o metodach, za pomocą których rząd chiński walczy z religią i kulturą Tybetańczyków oraz prawach, które tym samym łamie.

Warsztaty odbędą się 18.04 w sali 92 Wydziału Psychologii UW (ul. Stawki 5/7, trzecie piętro), w godzinach 10.00 - 15.00.

Wstęp wolny

W Polsce prawie każda informacja na temat Pakistanu dotyczy zamachów lub kolejnego porwania. Tym razem proponuję spojrzeć na Pakistan z innej perspektywy.